Pogacnikov Dom - Aljazev Dom - Kranjska Gora
Dag 7: Pogacnikov Dom - Aljazev Dom - Kranjska Gora
Redelijk uitgerust word ik wakker in de kleine kamer waar we met ze negenen geslapen hebben. Sommigen klagen over gesnurk maar ik heb niets gehoord. Terwijl ik in de algemene ruimte zit te wachten op het ontbijt, zie ik het buiten open trekken en het dal en de omliggende bergtoppen te voorschijn komen. Snel loop ik naar buiten en maak met mijn telefoon, in het nog schemerige licht, een wazige panorama foto. Ondanks dat is het uitzicht op de bergtoppen de moeite waard. En dat uitzicht is alweer verdwenen als ik een uur later buiten voor de hut staat te wachten voor het vertrek.
Vanuit de hut klimmen we naar Bovska Vratica (2379m). Via smalle richeltjes en wat klauterwerk langs staalkabels bereiken we de pas. Om ons heen een maanlandschap met rondom ruige toppen en diepe dalen. Hier sta je oog in oog met de imposante noordwand van de Triglav.op slechts 4 km hemelsbreed, maar voor ons niets van dat alles, wij zien slechts grijze mist waar ook nog regen uitkomt. En die regen heeft in de loop van jaren het kalksteen grillig uitgesleten. Wij laten het op en neertje naar het topje van de Kriz (2410m) links liggen en beginnen gelijk aan de lange en vooral lastige afdaling, de Vrata vallei in. Het pad gaat eerst over kale kalkrotsen vol gaten en bizarre vormen, we passeren wat sneeuwresten en vervolgen onze weg over glibberige gravelstukken. Dan roept Dittie plots dat ze een steenbok ziet, als een klein stipje zien we in de verte een steenbok op de rotsen staan, afgetekend in de wolken. Na nog een glibberig en steil stukje afdalen hebben we meer geluk. Vanuit het niets duikt een steenbok voor ons op, op nog geen 40 meter. Met zijn machtige hoorns blijft hij trots voor ons poseren voordat hij het hazenpad kiest. Overdonderd en vol verbazing kijken we de steenbok na. De zwarte Alpensalamander laat ze vandaag ook regelmatig weer zien. We dalen verder over smalle paadjes en kunnen steeds meer genieten van het landschap en het spel met de wolken. Langzaam naderen we de boomgrens, en bij een grasveldje ploffen we neer voor de lunch. We dalen verder af door struikgewas dat vervolgens plaats maakt voor bos met grillige bomen.
Met uitzicht op de bergtoppen genieten we op het terras van Aljazev Dom van een zeer toepasselijk lokaal biertje, Laško bier met een steenbok op het etiket. Het taxibusje brengt ons naar het al bekende berg- en wintersport plaatsje Kranjska Gora.
Wandeling: 7 km, 350m stijgen en 1400m dalen, 5,5 uur lopen inclusief pauzes.
Pogacnikov Dom - Aljazev Dom - Kranjska Gora
Dag 7: Pogacnikov Dom - Aljazev Dom - Kranjska Gora
Redelijk uitgerust word ik wakker in de kleine kamer waar we met ze negenen geslapen hebben. Sommigen klagen over gesnurk maar ik heb niets gehoord. Terwijl ik in de algemene ruimte zit te wachten op het ontbijt, zie ik het buiten open trekken en het dal en de omliggende bergtoppen te voorschijn komen. Snel loop ik naar buiten en maak met mijn telefoon, in het nog schemerige licht, een wazige panorama foto. Ondanks dat is het uitzicht op de bergtoppen de moeite waard. En dat uitzicht is alweer verdwenen als ik een uur later buiten voor de hut staat te wachten voor het vertrek.
Vanuit de hut klimmen we naar Bovska Vratica (2379m). Via smalle richeltjes en wat klauterwerk langs staalkabels bereiken we de pas. Om ons heen een maanlandschap met rondom ruige toppen en diepe dalen. Hier sta je oog in oog met de imposante noordwand van de Triglav.op slechts 4 km hemelsbreed, maar voor ons niets van dat alles, wij zien slechts grijze mist waar ook nog regen uitkomt. En die regen heeft in de loop van jaren het kalksteen grillig uitgesleten. Wij laten het op en neertje naar het topje van de Kriz (2410m) links liggen en beginnen gelijk aan de lange en vooral lastige afdaling, de Vrata vallei in. Het pad gaat eerst over kale kalkrotsen vol gaten en bizarre vormen, we passeren wat sneeuwresten en vervolgen onze weg over glibberige gravelstukken. Dan roept Dittie plots dat ze een steenbok ziet, als een klein stipje zien we in de verte een steenbok op de rotsen staan, afgetekend in de wolken. Na nog een glibberig en steil stukje afdalen hebben we meer geluk. Vanuit het niets duikt een steenbok voor ons op, op nog geen 40 meter. Met zijn machtige hoorns blijft hij trots voor ons poseren voordat hij het hazenpad kiest. Overdonderd en vol verbazing kijken we de steenbok na. De zwarte Alpensalamander laat ze vandaag ook regelmatig weer zien. We dalen verder over smalle paadjes en kunnen steeds meer genieten van het landschap en het spel met de wolken. Langzaam naderen we de boomgrens, en bij een grasveldje ploffen we neer voor de lunch. We dalen verder af door struikgewas dat vervolgens plaats maakt voor bos met grillige bomen.
Met uitzicht op de bergtoppen genieten we op het terras van Aljazev Dom van een zeer toepasselijk lokaal biertje, Laško bier met een steenbok op het etiket. Het taxibusje brengt ons naar het al bekende berg- en wintersport plaatsje Kranjska Gora.
Wandeling: 7 km, 350m stijgen en 1400m dalen, 5,5 uur lopen inclusief pauzes.
Redelijk uitgerust word ik wakker in de kleine kamer waar we met ze negenen geslapen hebben.
Terwijl ik in de algemene ruimte zit te wachten op het ontbijt, zie ik het buiten open trekken en het dal en de omliggende bergtoppen te voorschijn komen.
Snel loop ik naar buiten en maak met mijn telefoon, in het nog schemerige licht, een wazige panorama foto.
Ondanks dat is het uitzicht op de bergtoppen de moeite waard.
En dat uitzicht is alweer verdwenen als ik een uur later buiten voor de hut staat te wachten voor het vertrek.
Vanuit de hut klimmen we naar Bovska Vratica (2379m).
Via smalle richeltjes...
...en wat klauterwerk langs staalkabels bereiken we de pas.
Om ons heen een maanlandschap. De regen heeft in de loop van jaren het kalksteen grillig uitgesleten.
Wij beginnen gelijk aan de lange en vooral lastige afdaling, de Vrata vallei in.
Het pad gaat eerst over kale kalkrotsen vol gaten en bizarre vormen
We passeren wat sneeuwresten...
...en vervolgen onze weg over glibberige gravelstukken.
Dan roept Dittie plots dat ze een steenbok ziet...
als een klein stipje zien we in de verte een steenbok op de rotsen staan, afgetekend in de wolken.
Een glibberig en steil stukje afdalen.
Een glibberig en steil stukje afdalen.
Vanuit het niets duikt een steenbok voor ons op, op nog geen 40 meter.
Met zijn machtige hoorns blijft hij trots voor ons poseren...
...voordat hij het hazenpad kiest.
Overdonderd en vol verbazing kijken we de steenbok na.
De zwarte Alpensalamander laat ze vandaag ook regelmatig weer zien.
We dalen verder over smalle paadjes...
...en kunnen steeds meer genieten van het landschap en het spel met de wolken.
We vervolgen onze weg over glibberige gravelstukken.
Langzaam naderen we de boomgrens.
We kunnen steeds meer genieten van het landschap en het spel met de wolken
Bij een grasveldje...
...ploffen we neer voor de lunch.
We dalen verder af door struikgewas...
...dat vervolgens plaats maakt voor bos...
...met grillige bomen.
We kunnen steeds meer genieten van het landschap en het spel met de wolken
Met uitzicht op de bergtoppen...
...genieten we op het terras van Aljazev Dom van...
...een zeer toepasselijk lokaal biertje, Laško bier met een steenbok op het etiket.